Śliwowica

Śliwowica

Śliwowica jest najbardziej znanym rodzajem rakii owocowej, a ze względu na swoją moc i przyjemne ciepło, które powoduje przy okazji picia, jest szczególnie popularna w Chorwacji i krajach sąsiednich.

 

Często podawana jest jako aperitif na początku, ale również jako digestiv na końcu bogatego posiłku, śliwowica jest napojem alkoholowym, który jest najsmaczniejszy kiedy jest domowy i kiedy pije się go w dobrym towarzystwie. Ze względu na jakość doceniane są licka i slawońska śliwowica, z czego slawońska posiada oznaczenie pochodzenia geograficznego ze względu na swoją wielowiekową tradycję. Mianowicie w tych regionach drzewa śliwek były częścią prawie każdego ogrodu, a bogaty urodzaj każdej jesieni zmieniał się w pyszne powidła albo mocną rakiję. W pecarach, specjalnych pomieszczeniach przeznaczonych do destylacji rakii, znajdowały się duże drewniane naczynia, nazywane kace, które służyły do fermentacji owoców, jak również kocioł do destylacji samej rakii.

 

W XIX wieku rakija była destylowana w kotłach wykonanych z pieczonej ziemi, a później zastąpiły je miedziane kotły. Do produkcji śliwowicy używano odmian takich jak śliwka bistrica, które najczęściej sadzono w Slawonii, jak również liczne autochtoniczne odmiany jak bjelica, turkinja albo trnovača.

 

Dojrzałe śliwki, które spadały z drzewa albo były zbierane oddzielano od liści i stopki i wyjmowano z nich twarde pestki. Oczyszczone śliwki wrzucano do kacy i zostawiano na trzy do czterech tygodni, żeby zmiękły i dojrzały, a następnie destylowano je w kotle, żeby z nich wyciągnąć drogocenny płyn. Ze względu na to, że destylacja rakii jest proces trwający kilka godzin, najczęściej odbywał się w towarzystwie sąsiadów i przyjaciół, z obowiązkową degustacją destylatu z ubiegłego roku.

 

Uważa się, że slawońska śliwowica im starsza tym jest lepsza i dlatego po pierwszej destylacji przelewana jest do beczek z dębu slawońskiego, w których otrzymuje swój unikatowy aromat, złotożółty kolor i rozpoznawalny zapach domowej rakii.